Kunstvlees

Kunstvlees eten. Dat zou een oplossing kunnen zijn. Maar het blijkt zoiets als elektrisch autorijden. Dat doe je ook op grijze stroom verwekt in kolencentrales die branden op houtsnippers die met dieselschepen uit Canada worden verscheept. Niet werkelijk uitstootbeperkend.

Uit de column van biochemicus en emetirus hoogleraar voedingsleer Martijn Katan in NRC Handelsblad blijkt dat kweekvlees heel veilig is. Maar dat het met foetaal kalfsserum wordt gemaakt. ‘Het kweken van de spiervleescellen voor de eerste kunstvleeshamburger vereiste het bloedserum van honderd ongeboren kalfjes en kostte 50.000 euro.

Nu nog de kweekfabrieken bouwen dus. Of toch maar niet?

Haar

Ineens klonk Frank Zappa’s Concentration Moon in mijn hoofd. ‘Hair growing out every hole in me.’ Ik heb een hele haargeschiedenis. Van toen ik heel klein was en krullen had. Ik huilde als ik bij de kapper zat. Mijn lange haar moest er op de middelbare school af van de rector. Daarna liet ik het groeien, het was in de jaren zestig.
Ik was het bestuurslid met het lange haar dat tijdens de vergadering de gespleten punten eruit knipte met het kleine schaartje van zijn zakmes. Ik was Peter LH in diverse cafés. LH stond voor Lang Haar, zoals de anderen Peter Hals en Peter Haas heetten, de eerste vanwege zijn rode nek, de tweede omdat hij altijd varkenshaas bestelde.
Ik had haar tot mijn schouderbladen. Bij de dameskapper vonden ze het mooi, vanwege de rode glans, kastanjebruin. En toch liet ik het korter knippen, want ik wilde een baan.
Korter haar werd nog korter. Omdat ik de onmin over haar niet de moeite waard meer vond. Omdat het beter paste bij het bedrijf waar ik werkte. Tot kort geleden.
Hoe zou het voelen als ik weer langer haar heb? Ik ben nog niet kaal, het groeit en is achter dik genoeg. Ik laat het weer groeien. De kapster vindt het wel goed. ‘Wil je een staart?’ vroeg ze en op mijn nee, knipte ze zes centimeter eraf. Dat was niet de bedoeling. Haar als Legolas uit Lord of the Rings. Hoe zou dat er bij mij uitzien?

Economie

We zitten in Lodi Gardens in New Delhi. Het is bijna veertig graden, ook in de schaduw. Even geen mensen die met me willen praten of tegen me aan willen schurken. Even niemand die iets aan ons wil verkopen. Eindelijk stilte in het immense bos.

Een jongen met een juten zak met flesjes frisdrank verschijnt. Een flesje Canada Dry kost 15 rupees. Vast iemand zonder wisselgeld, zoals menigeen. Ik geef een biljet van twintig en vraag vijf terug.

Een half uur later komt de jongen een munt brengen van 5 rupees.

Koersen is de toekomst

Het zou leuk zijn commentaren over wielerkoersen te plaatsen. Dat ga ik doen. Het zou leuk zijn commentaren over wielerkoersen te plaatsen. Dat ga ik doen. Het zou leuk zijn commentaren over wielerkoersen te plaatsen. Dat ga ik doen. Het zou leuk zijn commentaren over wielerkoersen te plaatsen. Dat ga ik doen. Het zou leuk zijn commentaren over wielerkoersen te plaatsen. Dat ga ik doen.

Wireless Headphones are shit

Niettegenstaande wat men schrijft, zou ik wireless headphones afraden. Ze zoemen, ze kraken. Ze interferen. Waarom een goed concept vervangen door een slecht functionerend alternatief? Niettegenstaande wat men schrijft, zou ik wireless headphones afraden. Ze zoemen, ze kraken. Ze interferen. Waarom een goed concept vervangen door een slecht functionerend alternatief? Niettegenstaande wat men schrijft, zou ik wireless headphones afraden. Ze zoemen, ze kraken. Ze interferen. Waarom een goed concept vervangen door een slecht functionerend alternatief?